به نظر متی/21 ، لوقا/19 و یوحنا/12، عیسایِ انقلابی همزمان با جشن سالروز عید سالانه یهود و اجتماع عظیم ایشان در معبد اورشلیم، وارد صحن بیت المقدس می شود و تخت گاهِ تمام صرافان و کبوتر فروشان را واژگون می سازد و فریاد می زند: «مگر نوشته نشده که خانه ی من، خانه ی عبادتِ تمامی امت ها نام دارد؛ اما شما آنرا مغازه ی دزدان ساخته اید!»

طعنه زنی به دینیاران (احبار و روحانیتِ) یهودی، اقدام دیگر عیسی در براندازی ساختمان شیک یهودیت و تیشه زنی بر این بنای مرتفع بود. او از دینیاران شروع کرد و زنهارشان داد: « وای بر شما ای کاتبان و فریسیان ریاکار! که نعناع و شبت و زیره را عُشر می دهید؛ اما اعظم احکام شریعت؛ یعنی عدالت و رحمت و ایمان را ترک کرده اید.

ای رهنمایان! که پشه را صافی می کنید شتر را فرو می برید و بیرون پیاله و بشقاب را پاک می نمایید حال آنکه درون آنها مملوّ از جبر و ظلم است. ای ریاکاران که چون قبور سفید شده می باشید که از بیرون نیکو می نماید لیکن از درون از استخوانهای مردگان پُر از نجاست است.(متی: 28/23)

اولین و آخرین فریاد عیسا بر سر همان قشری فرود می آمد که  اتفاقاً دینیار هم بودند. تأکید عیسا بر آن بود که دیدِ پیروان را از ظاهر امور به باطنِ آن هم بگسلاند تا مباد روزی، جماعتی بر گِرد کعبه ای بچرخند و فقط از گـَرد آن نصیب برند.  

ریاورزی و فریبکاری دینیاران، در اسلام عزیز و حتی در میان برخی خُمس بگیران و وعاظ شریفِ شیعی و مداحان چاپلوسِ خودمان هم هست که داستانش بماند!

آه از این واعظان منبر کوب   ***   شرمشان نیست خود ز منبر و چوب

بر سرِ منبر و مقام رسول   ***   نتوان رفتن از طریق فضول

واعظی؟ خود کن آنچه می گویی   ***   نکنی دردِ سر چه می جویی؟

چه دهی دین و باغ ورز چه کنی؟   ***   دَم و دستار چار گز چه کنی؟ (اوحدی،قرن8)