آسمانه

مغـازۀ دزدان

asemaneh — Sun, 13 Jan 2008 10:09:18 GMT

به نظر متی/21 ، لوقا/19 و یوحنا/12، عیسایِ انقلابی همزمان با جشن سالروز عید سالانه یهود و اجتماع عظیم ایشان در معبد اورشلیم، وارد صحن بیت المقدس می شود و تخت گاهِ تمام صرافان و کبوتر فروشان را واژگون می سازد و فریاد می زند: «مگر نوشته نشده که خانه ی من، خانه ی عبادتِ تمامی امت ها نام دارد؛ اما شما آنرا مغازه ی دزدان ساخته اید!»

طعنه زنی به دینیاران (احبار و روحانیتِ) یهودی، اقدام دیگر عیسی در براندازی ساختمان شیک یهودیت و تیشه زنی بر این بنای مرتفع بود. او از دینیاران شروع کرد و زنهارشان داد: « وای بر شما ای کاتبان و فریسیان ریاکار! که نعناع و شبت و زیره را عُشر می دهید؛ اما اعظم احکام شریعت؛ یعنی عدالت و رحمت و ایمان را ترک کرده اید.

ای رهنمایان! که پشه را صافی می کنید شتر را فرو می برید و بیرون پیاله و بشقاب را پاک می نمایید حال آنکه درون آنها مملوّ از جبر و ظلم است. ای ریاکاران که چون قبور سفید شده می باشید که از بیرون نیکو می نماید لیکن از درون از استخوانهای مردگان پُر از نجاست است.(متی: 28/23)

اولین و آخرین فریاد عیسا بر سر همان قشری فرود می آمد که اتفاقاً دینیار هم بودند. تأکید عیسا بر آن بود که دیدِ پیروان را از ظاهر امور به باطنِ آن هم بگسلاند تا مباد روزی، جماعتی بر گِرد کعبه ای بچرخند و فقط از گـَرد آن نصیب برند.

ریاورزی و فریبکاری دینیاران، در اسلام عزیز و حتی در میان برخی خُمس بگیران و وعاظ شریفِ شیعی و مداحان چاپلوسِ خودمان هم هست که داستانش بماند!

آه از این واعظان منبر کوب *** شرمشان نیست خود ز منبر و چوب

بر سرِ منبر و مقام رسول *** نتوان رفتن از طریق فضول

واعظی؟ خود کن آنچه می گویی *** نکنی دردِ سر چه می جویی؟

چه دهی دین و باغ ورز چه کنی؟ *** دَم و دستار چار گز چه کنی؟ (اوحدی،قرن8)

درونی شدنِ احکام

asemaneh — Tue, 27 Nov 2007 10:49:18 GMT

عیسی ع برای اظهار پیام اش از مراکز تبلیغی یهود در کفرناحوم آغاز کرد و از کنیسه ها؛ گرچه بعدها بدین منظور سر بازار و مزارع هم می رفت.

خاصیت تعالیم وی هم چیزی نبود الا سادگی در تعلیم با ارائه تمثیلات ساده. و مبانی دینی اش ــ آنچنانکه از دل اناجیل بر می آید ــ یکی این بود که: حقیقت مذهب در دل آدمی است؛ پس وی پی استدلال های پیچیده برای اثبات خدا و خودش نرفت و یکسره از صفات خدا می گفت، و دوم: تجدید نظر و تکمیل احکام عبریان و شریعت موسوی و بازبینی و بیان با زبانی دگر.(متی ۵/۱۸: گمان مبرید آمده ام تورات یا صحف انبیا را باطل سازم. نیامده ام تا باطل سازم بلکه تا تمام کنم.)

اولین اقدام تحریک آمیز وی هم این بود که عیسی در روز سبت به مزرعه رفته و کشاورزی نمود. یهودیان معترض از فرقه فریسی را ندا داد که: سبت به جهت انسان مقرر شد و نه انسان برای سبت؛ پس پسر انسان مالک روز سبت است.

شور بعدی وی معالجه بیماران در سبت بود که امری حرام شمرده می شد. فریسیان، حواریون را دیدند که بدون رعایت شریعت موسوی، دست ناشسته غذا می خورند، و عیسی و اتباع وی را به تسامح و اهمال دینی متهم کردند.

عیسی البته در جواب شان گفت: هیچ چیزی نیست که از بیرون آدم داخل شده وی را نجس کند؛ بلکه آن نجس کننده ها آنها یند که از درون آدمی ساطع می شوند و ممکن است ناپاکی آرند مثل خیال زنا و دزدی: « شنیده اید که به اولین (موسی) گفته شده زنا مکن! لیکن من به شما می گویم هر کسی که به زنی نظر شهوت آلود اندازد همان دم در دل خود با او زنا کرده است. متی ۵/۲۸»

یهودیان روشنگر

asemaneh — Wed, 14 Nov 2007 19:29:18 GMT

مثل اینکه منشأ حرکت های نوین در سنتِ یهود، ریشه دارد در تحولات مربوط به انقلاب فرانسه (به طور خاص) و به طور عام مربوط به عصر روشنگری است. در مورد عصر روشنگری و تحولات گسترده اش در تجدید/ تأسیس علوم یا طرد کلیسا و نفی حضور حد اکثری دین و ... خیلی چیزها گفته شده و می شود. اما از تأثیر این موج در آن یهودیتِ سنتیِ متصلِّب شاید کمتر شنیده باشیم.

از روشنفکران یهودی قرن هجدهم، یکی موسی مندلسون آلمانی است که پیشگام حرکتی همخوان با فضای روشنگری در اروپای مسیحی شد. موسی با نوشته ها و آثارش، دمِ تجدد و سکولار شدن را بر پیکر سه هزار سالۀ یهودیت وارد ساخت.

مندلسون می گفت که یهودیان باید از «گِتّو»^۱ها خارج بشوند و در میان مسیحیان زندگی کنند و حتی به زبان آلمانی و نه عبری تکلم کنند. حرکت متجددانّ موسی به زبان عبری: هسکالا: روشنگری خوانده شد و شعارش در افواه و کتب و سرانجام در عمل نمود یافت:

خرد گرایی محض توأم با عرفی کردن دین یهودیت.

البته که در مقابل، سنت گرایان ساکت ننشستند و به مخالفت با مندلسون و تفکر او پرداختند. اینها همان ارتدوکس/ راست کیشان یهودی اند که می گویند رهبرشان رافائل هیرش (۱۸۸۸م) بود. رافائل اما مخالف با تغییر و تحول بود و پیروانش را به ایستایی دعوت می کرد.

پروژۀ موسی مندلسون، ریشه در تفاسیر رمزی و قبالایی او از تلمود داشت که در آن (نحوه تفسیر) قبالایی اندیشیدن یعنی: مهم نبودن یا کم اهمیت دادن به شریعت و در عوض، پر رنگ کردن روح شریعت که همانا حقیقت و مغز آن پوسته است.

این اندیشه البته که در عصر روشنگری و قرون بعد، مشتری فراوان داشت و دارد.

آنها که اهل تحقیق اند و از فضای روشنگری ادیان، در هراس! باید با عرفان و ادبیات رمز گشا و روح فزای دینی آشنا شوند. این تماس، راهگشای فهم، تحول، روزآمدی و زندگی است. در حقیقت، پیروان یک دین برای زنده ماندن، باید فکری به حال دل هم بکنند.

۱. در ۲ قرنِ ۱۶ و ۱۷م وضع اجتماعی یهود در دنیای پراکندۀ اروپا و سهم شهروندی ایشان در آنجا: گِتّو یا محله های خاصی جدا از بافت اصلی شهر بود که در پشت آن دیواره های بلند، محصور و مشغول زندگی! بودند.

انسان یهودی و اسلامی

asemaneh — Mon, 29 Oct 2007 10:10:18 GMT

انسان اسلامی اگر پذیرندۀ عنوان خلیفۀ الهی یا پذیرای نفخۀ روح اللهی است؛ اما هرگز در آفرینش، «شبیه» یا بر «صورتِ» خدا نیست.^۱ اما در سفر پیدایش از تورات و در تلمود و دگر کتب تفسیری عهدین، این انسان در ساختمان آفرینش اش، نقشۀ صورت و شباهت با خدا را برتافته است.

در تلمود می خوانیم: «این اصل که انسان، شبیه خدا افریده شده است، اساس تعلیمات دانشمندان یهود دربارۀ وجود انسانی است. از این لحاظ، انسان بر تمام مخلوقات جهان فضیلت دارد و این عالی ترین نقطه در کار آفرینش است.» ^۲

برخی محققان یهود چون موسی بن میمون/موسای ثانی(۱۱۳۲ـ۱۲۰۵م) الته بر این نص ظاهر، تفسیری دگر دارند. وی صورت را در زبان عبری، غیر از تخطیط و شکل دانسته و آن را به شباهت معنوی، ساز می کند. ابن میمون، صورت و مثال را همان معرفت الهی و آگاهی تعقلی می داند که انسان را از دگر انواع متمایز ساخته و چنین کمالی را همان شاکلۀ الهی می خواند که آدم برآن صورت، مثال و شاکله، خلق شده است.^۳

گرچه این توجیه از کسی چون ابن میمون پذیرفتنی باشد، باز هم آن توجیه، رها از محذور تجسیم نیست و خطر تشبیه همچنان باقی است.

اسلام در داستان آفرینش اما پای فشار یک گزاره است:«لیس کمثله شیء» شوری/۱۱.

۱. در گروهی از احادیث، عنوان صورت که مستلزم تجسیم و تشبیه است از خداوند نفی شده است: رک: توحید صدوق، باب۲، ص۸۰. و اگر در گروهی دگر، عنوان صورت آمده باید حمل بر اضافۀ تشریفی شود، نظیر اضافۀ تشریفی کعبۀ به خدا در تعبیر «طهّر بیتی ...» که با نزاهت خدا از نیاز به بیت یا مکان تفسیر می شود.

۲. میشنا سنهدرین، ۴/۵، تلمود، فصل ۳، انسان، ترجمۀ امین فریدون گرگانی، ص۸۷.

۳. دلالۀ الحایرین، موسی بن میمون، تحقیق حسین آتای، صصص:۲۵، ۹۲، ۷۱۶.

منابع تشریع در یهود

asemaneh — Tue, 23 Oct 2007 10:33:57 GMT

با منابع مکتوب شریعت یهود، کمابیش آشناییم: (تورات، تَلمود (میشنا و گمارا)، الفاسی، میشنه تورا و قانون نامه آشری).

اما منابع قانونی شریعت یهود، سنت(قبالا) است و تفسیر(میدراش) و قانون گذاری(تَقانا) و حکم/دستور(گِزِرا) و عرف(مینهاگ) و عمل و رویه(مَعَسه) و سرانجام، عقل(سِوارا)

می دونیم که هَلّاخا یکی از عناصر مهم تلمود است و می شه بهش گفت، مجموعه دستوات دینی برای زندگی صحیح. این هلاخا در فهم و ارائه قوانین، پایه است و مهم. و در قبال هلاخا اون عنصر مهم دیگه، اَگادا است که ذکر شواهد تاریخی و سیره انبیا و بزگان یهود به منظور تأیید موضوع است.

حالا با توجه به شناخت هلاخا می توانیم بهتر منابع قانونی را بفهمیم.

میدراش(تفسیر) یعنی محتوای پوشیده موجود در متون دینی، که علی القاعده این تفسیر بر آمده از متن، با میدراش فقط کشف/ تفسیر می شود؛ اما یک قواعدی هم داریم که جدید و نوظهور اند و به حوزه هلاخایی افزوده می شن. به اینها در شریعت یهود می گن: تقانا که بیشتر شامل اوامر اند برخلاف گِزرا که شامل نواهی.

عرف یا مینهاگ هم از دیگر پایه های شریعت است. تورات با عدم ذکر برخی احکام مهم مثل قوانین ازدواج یا معاملات در حقیقت مهر تأییدش را به همان عرف و رویۀ موجود و باقی مانده از فضای اعصار گذشتگان به رخ کشیده و رعف را مهم دانسته است.

مَعَسه یا عمل و رویه، شبیه همان «رویۀ قضایی» در دیگر نظام های حقوقی است

اما عقل یا سِوارای یهود که منبع مستقیم در وضع قانون تلمود است. اصل مهم در یهودیت اینست که اگر به کسی گفته بشه یا قانون تورات رو نقض بکن یا کشته می شی! او با استمداد از عقل باید قانون را نقض کند تا کشته نشود. ^۱زیرا طبق عالمان دینی، قوانین وضع شده اند تا آدمی با آنها بزید نه اینکه به خاطرشان کشته شود.

البته محض اطلاع، سه گناه از این قانون مستثنا اند: اگر کسی را مخیر کنند یکی از سه جرم بت پرستی، زنا یا قتل را مرتکب بشه، اون باید تن به مرگ خودش بدهد و آن گناه را انجام ندهد. در مورد زنا و بت پرستی، شارع آنها رو استثنا کرده؛ اما در مورد عدم قتل، عقل حکم می کنه که به چه دلیلی باید من دگری را بکشم تا خودم زنده بمانم؟ «دلیل اینست .... چه کسی می گوید خون تو سرخ تر است؟ شاید خون آن دگری سرخ تر باشد!»^۲

۱. تلمودُ سنهدرین ۷۴ الف. ۲. همان.

تطبیق تقلید در آیین یهود و شیعه

asemaneh — Mon, 10 Sep 2007 12:12:21 GMT

آیۀ ۳۸/بقره تلنگری است به باور عامۀ یهود نسبت به دین و کتاب آسمانی شان. خداوند، پیروان/ مقلدان شرایع را از تقلید ممنوع! پرهیز می دهد و بالعکس، تقلید صحیح را آموزش.

« و منهم اُمّیّون لایَعلمونَ الکتابَ الا أمانیَّ و إن هم الا یَظُنّون»: برخی عوام یهود که سوادی ندارند، توارات را جز آمال و آرزوی باطل خویش نپندارند و تنها پابستِ پندار خام خویشند.

در مسأله تقلید، نکتۀ جالب توجه، تطبیق نوع نگرش شیعه با کیش یهود است. من در احوالات عصر ظهور عیسی می خواندم که بزرگ ترین مخالفان وی، همین روحانیون/ ربی های یهود بودند. و عیسای مسیح محکوم بود به اینکه در روز عید فصح آنهم در معبد اورشلیم پای خویش را بر بساط کرسی ربی ها می زند و جماعت شان را با عبارت: وای بر شما ای کاتبان و فریسیان ریاکار! خطاب می کند. عیسی حتی به انصار می گوید: «مثل اعمال ایشان(روحانیت یهود) مکنید؛ زیرا می گویند و نمی کنند. زیرا بارهای گران و دشوار را بر دوش مردم می بندند و خود نمی خواهند آنرا به یک انگشت حرکت دهند. انجیل متّی ۲۳/۳

قصدم تطبیق اصل تقلید بین آیین تشیع با یهود بود. امام صادق ع ذیل آیۀ یاد شده فرمود:

بین عوامنا و علمائنا و بین عوام الیهود و علمائهم فرق من جهة و تسویة من جهة؛ اما من حیث استووا فإن الله قد ذمّ عوامَنا بتقلیدهم علمائَهم کما قد ذمّ عوامُهم و اما من حیث افترقوا فلا ... و اضطرّوا بمعارف قلوبهم الی أنّ من یفعل ما یفعلونه فاسق لایجوز أن یصدق علی الله و علی الوسائط بین الخلق و بین الله.

مضمون: عوام و علمای مذهبی شیعه با نوع یهودی شان از جهتی اختلاف دارند و از جهتی اشتراک.

نقطۀ اشتراک شان اینست که خدا هر دو گروه را در صورت تقلید کورکرانه شان مذمت کرده است.

اما تفاوت تقلید شیعه با تقلید عوام یهود در اینست که عوام یهود در مواجهه با دروغ و رشوه خواری آشکار و پنهان روحانی هاشان رودربایستی داشته یا رشوه گیری می کردند و سکوت می کردند؛ لذا حب و بغض شخصی را دخالت می دادند و حق و نا حق می کردند؛ اما عوام شیعه پیروی چنین علمای فاسقی نیستند یا اینکه نبایند باشند. (وسائل الشیعه ۱۸/۹۴)

بنابراین اجتهاد پیشرو در مذهب شیعه در گروی نظر داشتِ خصوصیات مهم، ساده اما سنگینی است:

« فأما من کان من الفقهاء: ۱. صائناً لنفسه، ۲. حافظاً لدینه، ۳. مخالفاً علی هواه، ۴. مطیعاً لامر مولاه، فللعوام أن یقلدوه»

مفهوم موافق!

asemaneh — Mon, 20 Aug 2007 15:36:18 GMT

آسمانه، یک ساله شد و نمی دانم توانست دغدغه های چند ساله اش را منتقل کند یا نه؟ اما قلم بر مدار یک دین چرخید (و به قول دوستان گیر کردِ سوزن) آن هم یهود. دینی با سابقۀ سه هزار ساله. انصافاً منابع اصیل و معتبر در یهود شناسی کم بود و اگر بود غالباً کپی برداری شده.

دیگر قصد پرداخت بیشتر به آن آیین ندارم هر چند یقینم این است که کار بسنده و پُر اعتبار در آن ساحت کم شده؛ گرچه ناسزا گویان به سیاست مداران آن دیار، روز افزا.

(بنابراین به نظرم بد نیست در کنار فحش دادن به عملکرد صهیونها با اعتقادات آنها هم دشمن شویم!!)

حضرت علی ع فرمود:

«و الله لو ثُنیت لی الوساده، لقضیتُ بین اهل التورات بتوراتهم و بین اهل الانجیل بانجیلهم و بین اهل الزبور بزبورهم و بین اهل القرآن بقرآنهم .»۱

که مفهوم موافق گفته حضرتش لزوم بحث و گفت و گو است. اما این بحث و گفتگو، اطلاع و اشراف نسبی و گاه عمیق بر متون و مصادر احتجاجی را می طلبد.

بگذریم. از میان احتجاجات خواندنی و جالب، کتابی است از جناب طبرسی مفسر به نام: الاحتجاج که پُر است از نقل حکایات معتبر معصومین در احتجاجات شان بر نحل دیگر. چه فرق اسلامی و چه سایر ادیان؛ چون یهود و مسیحیت و دهریون و ... .

در زمینه مناظرات فرق اسلامی کتب زیادی داریم که اگر کسی خواست به مقدمۀ کتاب فرهنگ فرق اسلامی از محمد جواد مشکور، چاب به نشر آستان قدس رضوی مراجعه کند.

۱) به خدا قسم اگر دستی در کار می داشتم و اسباب اش فراهم می بود، قطعاً با یهودیان به تورات شان و با ... داوری می نمودم. طبرسی؛ الاحتجاج(چ شریف رضی) ۱/۳۴۶.

شروع از خانه!

asemaneh — Thu, 19 Jul 2007 09:56:20 GMT

یهودیت سنتی و یهودیان معاصر در مسیر گفتگوی ادیان همواره در شك انتخاب میان دو گزینه قرار داشته‌اند: اول، خشنودی از ایجاد روابط بهتر با جهانیان، و دوم، نگرانی از تاثیرات دیگر عقاید دینی بر یهودیت.

دلایل نگرانی یهودیان از گفتگو و تعامل بین دینی،‌ ریشه‌های تاریخی و جامعه شناسی دارد: مصایب وارده بر این مردم طی تاریخ پر فراز و نشیب آنها،‌ تغییر مذهب‌های اجباری،‌ تبعیدهای متعدد از سرزمین اسرائیل گرفته تا دیگر، و نیز كشتارها و قتل‌عام‌هایی كه تنها بخاطر یهودی بودن ایشان اتفاق افتاد، و تعداد کم پیروان نسبت به مسلمین و مسیحیت و ... .

پس از عصر انبیای یهود و شكل گیری و قدرت یافتن ادیان دیگر،‌ برخی از بزرگان یهود؛ مانند موسی بن میمون (۱۱۳۵ـ ۱۲۰۴م) میان عملكرد سیاسی ظالمانه برخی دولت های حاكم نسبت به یهودیان و عقاید دینی پیروان صادق آن ادیان، تفكیك قائل شدند. مثلاً همین موسای ثانی یهود (موسی بن میمون) با تاثیرپذیری از فرهنگ دینی اسلام،‌ ضمن اعتقاد به اینكه مسیحیت و اسلام،‌ حاصل و ادامه آموزه‌های یهودی هستند،‌ وجود این ادیان را بخشی از طرح عظیم الهی برای حاكمیت الوهیت بر تمام جهان دانست و گفت:

ارزیابی طرح خداوند در تشكیل ادیان متعدد، ‌فراتر از توان فكری بشر است؛‌ زیرا نه راه‌های فكری او چون ما است، و نه روش ها و طریقت‌های وی. تمام این ادیان ـ كه منسوب به حضرت عیسای ناصری و حضرت محمد از نسل اسماعیل اند ـ همگی در جهت هموارسازی راه ظهورمنجی موعود جهان)‌ پادشاه ماشیح (هستند،‌ كه در نهایت به عبادت یكسان خداوند توسط تمام جهانیان منجر خواهد شد.

با وجود منابع متعدد آموزه‌ها (یِ یهودی) در تایید مسیر گفتگوی بینا لادیان،‌ موانع سلامت در گفتگوهای بَینا دینی با یهود و البته هر دین دگری بسیار است. شرح این بماند تا بعد. اما در مسیر تفاهم و گفتگو دو نکته مهم را باید یادآور شد. (نمی دانم از کِی و از کجا و توسط کِه ها باید این گفتگوها کلید بخورد!) اما طرداً للباب:

اول آنكه،‌ عقاید و مقدسات دیگر ادیان باید به همان صورت كه مورد قبول و پذیرش پیروان همان ادیان است،‌ دیده شوند. به عبارت دیگر، توجیه و تبیین دیگر عقاید ادیان بر طبق رویه اعتقادی دین خودی ـ که صورتی از Colonialism است ـ انحراف از مسیر و هدف این نوع گفتگوها است.

دوم،‌ رعایت چارچوب و فضای گفتگوی بین دینی در درون محافل هر دین است. اگر معتقد به احترام و اعتبار عقاید سایر ادیان هستیم (گفتم اگـر، و با دِگـران کاری ندارم) ،‌ این رویه باید در فضای داخلی دین خودی نیز حاكم گردد. تنها در این صورت است كه می‌توان خارج از تشریفات و تعارفات معمول در چنین اجلاس‌ها و همایش‌هایی، نتیجه عملی آن را به درون جوامع دینی انتقال داد.

و به طور خلاصه، گفت‌وگوی موثر بین دینی باید از خانه شروع گردد.

باز شناسی عوامل صدور حکم اعدام حضرت عیسی توسط دادگاه ویژۀ روحانیت یهود

asemaneh — Thu, 12 Jul 2007 06:52:18 GMT

البته از هم دستی و هم داستانی کنیسۀ اورشلیم (نهاد نمایندگی ربی های یهود) با دستگاه حاکمۀ روم آن زمان به رهبری پیلاطُس هم به راحتی نمی توان گذشت.

با اینکه ظاهرش ساده است ولی به نظرم خیلی عجیب و تأمل بر انگیز می نماید که کنیسۀ اورشلیم ــ این مدعیِ یکتاپرستی و هواخواه یکتاپرستان ــ که دستِ کم باید مجال گفتگو با عیسای موحّد را فراهم می کرد ــ چگونه با دولت مشرکِ روم (معتقد به خدایان و اصنام و اسطوره ها) علیه آیین توحیدیِ عیسی متحد می شود؟

خجالت آور است اما حقیقت دارد: آری! کنیسۀ اورشلیم آشکارا با یاریِ یهودای اسخریوطی (نفوذی ربی ها در درگاه عیسی) گلوی عیسی را بر مسمای دار می فشرند. حقیقت توحید را می بینند و ذبحش را روا می شمرند تا دمی بیشتر رعیت را بچــاپند و بچــرند!!

برای دستگاه حاکمۀ ولایت (ولایت به اضافۀ هر پسوندی (چه فقیه، چه ربی های یهود و چه اهل سنت و ... ) انتظار می رود تاریخ حکومت داری مؤمنان ـ با هر عقیده و مرامی ـ بر جامعۀ زیر دستان را باز بنگرند و آسیب شناسی بنمایند و ... .

آنگاه که آیات باب 25 انجیل متّی و 15 مرقس را خواندم تازه فهمیدم که داستان چیست.

در زمان مصلوب شدن عیسی، دستگاه حاکمۀ روم در اورشلیم، آنچنان به نهاد نمایندگی ولیِّ ربی در جامعۀ یهود نزدیک شد که پیلاطس ـ حاکم رومی سرزمین فلسطین ـ با اصرار و پافشاریِ!! مشایخ و کارگزاران ولایت ربی ها، رأی آنها را مبتنی بر اعدام عیسی به اجرا در آورد.

به همین راحتی. حکم اعدام برای موحدی چون عیسی با آن صبغه و سبقۀ توحیدی اش توسط دستگاه حاکمۀ دینی!

مورخان حقیقت پوش، پف یوزان حکومتِ دروغ

asemaneh — Sun, 08 Jul 2007 10:58:18 GMT

کم و کیف گزارشات در منابع یهود، پیرامون واکنش بنی اسرائیل در عصر ظهور عیسی به پیام برِ نو آمده (عیسی) غم فزاینده و تلخ است. مورخان یهودی در منابع تاریخی شان ضمن تغافل و تجاهل به پیغام این نو آمده، یا نامی از او نیاورده اند و یا اگر روایتی گفته اند درحد اشاره به یک حادثۀ عادی تاریخی است!!

در منابع یهود، عیسی تنها یک موعظه گر یهودی است که در کنار رود اردن به دست یحیای تعمید دهنده، تعمید یافت و آنگاه روانۀ اورشلیم شده و پس از منازعاتی چند با کاهنان معبد اورشلیم به صلیب کشیده شده و مرده است.

آنانکه علاقه مند پی جویی چراهای نو شدن ادیان توحیدی اند، باید این نقطۀ سیاه و تاریکِ (نحوۀ کنش یهود با عیسی و پیام وی) را واکاوند. این البته بسیار مهم تر و اولی تر از پژوهه پیرامون علت سکوت ایشان در قبال اسلام است.